Toon Geurts nam driemaal deel aan de Spelen op het onderdeel kanoën. De eerste maal in Rome (1960) wordt hij met het Nederlands team (Ruud Knippe, Cees Lagrand en Chick Weijzen) op de K-4 500 meter uitgeschakeld. Op het onderdeel K-2 1000 meter behaalt hij samen met Ruud Knuppe de zevende plaats in de finale.
De tweede maal in Tokyo (1964) wint hij samen met Paul Hoekstra een zilveren medaille op de K-2 1000 meter. Individueel behaalt hij dan op de K-1 1000 meter de zesde plaats.
De laatste maal in Mexico city (1986) behaalt hij samen met Paul Hoekstra de vierde plaats op de K-2 1000 meter mannen. Ook aan de K-4 1000 meter neem Toon deel met Jan Wittenberg, Paul Bunschoten en Bram Muuse. Echter de finale wordt hier niet gehaald.
Al op redelijk jonge leeftijd ontdekt Anton het kanovaren. Hij blijkt een natuurtalent. Brabanders hebben het hard halen ten opzichte van de lui uit de Zaanstreek. Toch maakt hij snel carrière. Hij ontdekt dan ook het verschil tussen kanovaarders en roeiers. Roeiers zijn studenten. Elite. Kanovaarders zijn werklui.
Op de achtergevel van het huis van Anton en Diny Geurts in Oerle prijken nog altijd de Olympische ringen. Toen ze nog in Veldhoven woonden (waar Anton ook geboren is) hingen ze op de voorgevel. De eerste maal dat Toon naar de Spelen ging zijn Diny wel bijgebleven: “Ja, ik zat thuis, net een half jaar getrouwd.”
Tijdens de Spelen in Rome zou volgens later verkregen informatie in de halve finale van de k-1 4.500 meter estafette Ruud Knuppe zijn vervangen door de reserve kanovaarder Jaap Beunder (geboren 21 augustus 1938 te Assendelft) in verband met oververmoeidheid van Knuppe. Dit is overigens nooit sluitend bevestigd vanwege het feit dat de drie betrokken deelnemers daarover een tegenstrijdige mening gaven. Officieel noemt het “Officiële Rapport van de OS zowel bij de serie als bij de halve finale dezelfde samenstelling van de ploeg: Knuppe, Lagrand, Geurts en Weijzen. Jaap Beunder wordt niet genoemd.
De laatste Olympische deelname in Mexico gingen Geurts en Hoekstra voor Goud. De Roemenen waren daar favoriet. Daarop was de strategie bepaald. De k-2 boot zou op de hekgolf van de Roemenen worden geplaatst om zo te worden meegetrokken. Op 250 meter voor de finisch zouden ze dan hun eindsprint inzetten. Echter de Roemenen die dat jaar zo ongeveer alles hadden gewonnen, knapten af en sleepten zo Geurts en Hoekstra mee in hun val.
Na driemaal Olympische deelname gaat Geurts nog éénmaal mee naar de Spelen en wel als teamleider van de kanovaarders in Montreal in 1976. Die missie loopt op niets uit omdat de beste Nederlandse kanovaarder verteerd werd door heimwee.
Ik ben vervolgens tot 1984 ploegleider geweest van de Nederlandse ploeg. Toen kreeg ik problemen met mijn hart. Door het jarenlang hard trainen heeft Toon een relatief groot hart en moet daardoor wel blijven sporten. Hij tennist daarom mee met de veteranen.
De Spelen hebben Toon financieel niet veel opgeleverd. Toch koestert hij zijn herinneringen. Hij geniet volop van de fanmail die hij tot op de dag van vandaag ontvangt (zelfs uit China). Zijn kleinkinderen hebben een mooi onderwerp voor hun spreekbeurten op school.
Toon werkte voor Philips in een machinefabriek te Eindhoven.
Eindhoven, Sportstad van het jaar 1967 : De huldiging van de Eindhovensche kampioenen, Antoon Geurts (6de links), 06.02.1957